Monday, July 16, 2018

STRESS ද?

By Prof. 

STRESS මට කියන්න ඔබ කි දෙනෙකුට ස්ට්‍රෙස් ද? ඇත්තටම මොකද්ද මේ ස්ට්‍රෙස් එක?
මේ ලගදි දවසක් මගේ දුව මට කිව්වා “අම්මා මට හරිම ස්ට්‍රෙස් අම්මා”
ඇයට වයස අවුරුදු 9 යි. අවංකවම මට හිනා ගියත්, වහාම කම්පියුටර් තිරයෙන් මැත් වෙලා
 “ පුතාට කොහොම ද ස්ට්‍රෙස් බව දැනෙන්නේ” කියලා ඇහුවා.
චූටි හිනාවක් එක්ක දෝණි
“ නැ මට අම්මා එක්ක කතා කරන්න ඕනේ. එත් අම්මා හැමවෙලාවෙම වැඩ”
මම වහාම කරමින් සිටි වැඩය ටිකකට නවත්තලා වහාම දෝණි ගේ ලගට ගියා. එයාගේ අතක් අරගෙන මගේ අත උඩින් තියාගන්න කොටම ඇය කිව්වේ “අම්මා, මට හරි පහසු බවක් දැනෙනවා” ඉතිං ඇත්තටම මේ අවුරුදු 9 දරුවාට ස්ට්‍රෙස් ද? ඒ ගැන දැන ගන්න නම් මේ වචනයේ අර්ථය අපි සිංහලෙන් සොයා බැලීම වැදගත්.
සිංහල භාෂා වෙහි මේ වචනයෙහි අර්ථ ගැන්වීම ම එකී තත්වය පැහැදිලි කිරීමට සමත්
බල කිරීමක්/බර දැරීමක්/ආයාසයක් -> වෙහෙසක් -> පිඩාවක් -> ආතතිය -> ක්ලමථය
ඇත්තටම STRESS - ක්ලමථය ලෙසින් දැක්වීම වඩා නිවැරදි ක්‍රමය ලෙස හැඳින්විය හැකි.
(ලිපිය ආරම්බයේ සිට ඔබ දුටු [ස්ට්‍රෙස්] කියන වචනය යෙදුනු වාර ගණන නිසා ඔබට පැහැදිලි කළ නොහැකි අපහසුවක් දැනුනා ද? අන්න ඒ හැඟීම මෙකි තත්වය ප්‍රායෝගිකව පැහැදිලි කිරීමට මා හිතාමතා මේ ලිපියට ඇතුලත් කළ බව වටහා ගන්න.)  
එක පාරින්ම තමන්ගේ මානසික තත්වය හෝ වෙන අයකු මුහුණ දෙන මානසිකත්වය/ MIND STATES  වටහා නොගනිමින් පැනපු ගමන් මට ස්ට්‍රෙස් කිම හරියටම කිරිහාමි අත් පා සිතල වූ සැනින් “මං මලෝ” යැයි ඇදගෙන වැටීමට වඩා ලොකු වෙනසක් නම් ඇත්තෙම නැත. 😊😊
ඇත්තටම මේ අවුරුදු 9 ක දරුවෙකුට ස්ට්‍රෙස් එන්න පුළුවන් ද?
මුලික හැදෑරීම වල දී මෙකි තත්වය වයස 18-81 අතර පරතරයක කතා කෙරුණත් 2010 වසරේ දී එළිදැක්වුණු  recent theoretical advances in aging theory මගින් ද STRESS හී අර්ථ දැක්වීම මඟින් ද ඕනෑම වයසක පුද්ගලයකු මෙකි මානසික තත්වයෙහි යම් *අවස්තාවක්/ භාවයක සිටිය හැකි බව මගේ අත්දැකීමයි. එබව ඉහත අර්ථ දැක්වීමෙන් ම ඔබට ද පැහැදිලි වන වා ඇති.
STRESS හී සරල පැහැදිලි කීරීම නම්
*මානසික පීඩනය යනු අප මත පැටවූ ඉල්ලීම් සහ ඒවා සපුරාලීමට ඇති හැකියාවයි.
මෙම ඉල්ලීමි අප වෙත පැමිණිය හැක්කේ කෙසේ ද?
බොහෝවිට පවුලෙන්, රැකියාවල, මිතුරන්ගෙන් හෝ පාසලෙන් වැනි බාහිර මූලාශ්රවලින් පැමිණේ පැමිණෙන්නා වූ ඉල්ලීම්. නමුත් එපමණක් නොව විටෙක අප විසින් අපට කළ හැකි දේට සාපේක්ෂව අප විසින් කළ යුතු යැයි අප සිතන දේ ත් මීට ඇතුලත්.
අන්න ඒ නිසාම ස්ට්‍රෙස් යන්න සිංහලෙන් කළ පැහැදිලි කීරීම ක්‍රමානුකුල ව ගැනීමේ දී අප ඕනෑම කෙනෙක් ක්ෂණික, කෙටි කාලීන හෝ දීර්ග කාලීනව පිඩාවට ලක්විය හැකි අතර ඉන් අතලොස්සක් මානසික ආතතියෙන් පෙලෙන්නන්/ Affected by stress ලෙස හදුනාගත හැකි.
මේ ලිපිය හරහා ඔබට ස්ට්‍රෙස් යනු රූගයක් නොව එදිනෙදා කාර්‍ය කීරීම සදහා තිබිය යුතු ගුණයක් බවත් එය හසුරුවා ගැනීමට නොදැනීම ප්‍රතිකාර ලැබිය යුතු තත්වයක් දක්වා දුරදිග යා හැකි බවත් අවබෝධ වන්නට ඇතැයි විශ්වාස කරමී. එසේ නම් පීඩනය පිඩාවක් නොවී හසුරුවා ගන්නා ආකාරය ගැනත් තව මේ පිලිබඳ අළුත් තොරතුරු ගැන කතා කරන්නටත් බලා පොරොත්තුවෙන් Google search කර නොදන්නා ලෙඩ සාදා නොගන්නැයි ඔබට ආරාධනා කරන,
මං  
එරන්දී 

  


Monday, July 9, 2018

ඔබ දත යුතුමය..

අසීරුම ජීවිතය
ප්‍රවේසමෙන් යායුතුය
මඟ හැරුනු තැන් වල
කටු ඇණී සීරුම් කෑ තැන්වල
උතුරනා රුහිරෙන්
ජීවිතේ වටිනාම
කෙටි සටහන් ලිවිය යුතුය..
www.facebook.com/compassionatelistener/
මල් පිපි තිබුනාට
හරි හැඩට
රෝස හිම පියලි හැඩයට
විසකුරුයි ඇණුනාම
නිදිකුම්බා
කිසිත් නොකියාම
නොදුටු ලෙස
ගොළුවෙලා නිදියන

හරි හෙමින්
රූටමින් ගමන් යන
ගොළු බෙල්ලන් ය
වහසි බස් දොඩන
මිනිසුන් ගේ වීරකම
ඇවැසි තැන
කටුවට වැදී සැගවෙන....
ෆීනික්ස් කුරුල්ලකු නොවනු මැන
හිරු සොයා දැවි යන...
මං
එර්එර


Wednesday, June 27, 2018

තරු, වල්ගාතරු කරන 'MALLI' ලා



රැප් බිහිවුනේ, පාලක පන්තියට එරෙහිව වහලුන් සිය පීඩනය පිටකිරීමට යොදාගත් මාධ්‍යක් ලෙස. ඒ අපි කවුරුත් දන්නා කතාව. එහෙම රැප් ලාංකීය සමාජය තුල ලිංගිකත්වය අරඹයා සිය අසහනය පිට කිරීමට යොදාගැනීම මං හිතන්නේ, එහෙම  ගත්තාම  ලාංකිකයන් මුහුණ දෙන විශාලම පීඩනය එය වියයුතුයි. රැප් කියන්නෙ අසභ්‍ය වචන කීම යැයි හිතන තැන ඉදලාම කේදවාචකයක්.
 බෞද්ධයකු ලෙසත් වියපත් ගැහැණියක ලෙසත් මේ කිසිවක් කෙරෙහි ඇලීමක් හෝ ගැටීමක් මට නැති මුත් අපි කතා කල යුතුයි ඔබත් ඇතුළු මතු පරපුර වෙනුවෙන්.
අපි තැවුනාට "පියුමි හංසමාලි" ගැන, අද බොහොමයක් තරුණ කලාකරුවන්/කලාකාරිනියන් Negative Marketing නිසාම රැකෙන පිරිසක් බවට පත්වෙලා. අපි නොදන්නා නවක තරු අදුරගන්නෙ " leak" උනාම... Negative Marketing කියන කලාවෙ ලංකාවෙ තරම් දක්ශයො ලෝකෙ කොහෙවත් නැතුව ඇති.
මේ තරම් තරුණ දරුවන් මෙතරම් තමන්ම පහතට හෙලමින් විවේචන ඉවසමින් හරියටම වල්ගා තරුවක් වගේ ගැහෙමින් එකම දිශානතියකට යන ගමන සැබවින්ම අධ්‍යනය කලයුතු තැනකට අද පත්ව ඇති බව නම් අවිවාධ්තයි. හෙට මේ ව්‍යසනයට ඔබෙත් මගෙත් දරුවා තල්ලු නොවන්නේ යැයි සහතික වන්නට ඔබට හැකිදැයි මා නොදන්නා මුත් මා නම් සැබවින්ම ඒ ගැන සිතමී.
ඒ නිසා ඔබෙත් මගෙත් දරුවාට සුද්දා අපේ උඩුකය වසා, ඉග දැවටී රෙද්ද දණහිසට ද උඩින් එසවූ බව හෙළුවෙන්ම වනමි. ලොව මෙකල නිර්මාණාත්මකම  භාෂා 16 න් එකක් වන හෙළ බස මළ බසකි කියාගන්නා විට නවීන තාලයට RIP සිරිලන්කන්ස් කියාගන්නට නොකමැත්තෙන් ලියමී. ගස් ගල් පිළිම වලට වැඳ වැටෙන මිනිසුන්ට උපස්ථාන කරමී. අව්ද්‍යාව පතුරන්නට නොව විනාශ නොවනු පිණිස ශික්ෂණයක් පවත්වනු පිණිස කටමැත දොඩමින් රැල්ලට නිරාගමික වීමට මිනිසුන් මුලා කිරීමට වඩා එය මානුෂිය යැයි සිතමී. සැබෑ නිරාගමිකයිනට ගෞරව කරමී.
 අමතක කරන්න එපා, මගේ රැකියාව ඔබ දැවැන්ත තිර වල වගේම පුංචි තිර වල දකින දෙස්විදෙස් ශිල්පීන් ගේ මානසික ඒකාග්‍රතාව රඳවා ගැනීමට පුහුණු කිරීම කිව්වොත් නිවැරදි. ඒ නිසාම වසරකට ලොවපුරා ගොසිප් කරුවන් මා වෙත කොපමණ මුදලක් ගෙවීමට සුදානම් වනවා ඇත් ද එක තරුවක් "වල්ගා තරුවක්" බවට පත් කරන්නට... අප නොදන්නා බොහොමයක් එක ක්ෂණයක දී ලොව සිදුවන බවින් 

යමක් කරන්නට අවැසි නම් ක්‍රියාත්මක වෙමු හදවතින් නොව බුද්ධියෙන්. 
මං
එරන්දී 

Tuesday, May 1, 2018

මනෝවිද්‍යාත්මක ගැඹුරු පැහැදිලි කිරීමක්


අපි ටිකක් කතාකරමු ද? ගොඩක් ලොකු හේතුවක් ගැන නම් නෙවෙයි. ඒත් නිතර ඇහෙන දෙයක් ගැන.

"මට තියෙන්නේ අමතක කරගන්න බැරි කම නිසා දැනෙන වේදනාව"

ඔබ වගේම මමටත් නිරන්තරයෙන් ඇහෙන කතාවක්. ඇයි මම ඔබට බොරු කියන්නේ, වෙලාවකට ඒ මගේ ඇතුලාන්තයෙනුත් ඇහෙන කතාව :)
ඔබ තරම් ඒ සිතුවිල්ල නැති කරගන්න මම දක්ශ නොවුනු නිසා මං හොයාගත්තා "මගේ ක්‍රමයක්"
ඒ මෙන්න මේ කාරණා කිහිපය සළකා බැලීමෙනි .
1.ප්‍රශ්නය තමන් ගේ නොවනතාක් පිළිතුර දාර්ශනික ය.
2. තමන්ගේ ඇහේ තියෙන පොල් පරාලය ට වඩා අනිකා ඇහේ පොල් කෙන්ද ලොකු ය.
3. Time heals..
මේ අහන්න, ප්‍රශ්නයක් ඇති උනු වෙලාවක
- හොටු පෙරාගෙන අඬමින්
- නොකා නොබී ( ගෙදරට පේන්නටය. හැමෝම නිදාගත් පසු ශීතකරණය පෙනෙන්නේ නිධානයක් ලෙසත් එහි වන චොකලට් මතක් වන්නේ අමිල පුරාවස්තු ලෙසත්.)
- කිසිවෙකු හා කතාකරන්න ට නොසිතේ ( පැය 24 ම ෆේස්බුක් ය, ඉන්ස්ටය)
- ලස්සනට පිරිසිඳු ව ඉන්නට නොසිතේ (නැතත් නාන්නේ අම්මා කොස්ස ගත් විට පමණි.)
ඉතිං මේ ලිස්ට් එක ලියා ඉවර කරන්න ට බැරිය. නමුත් ඔය සියල්ල අස්සෙ අම්මාට පොල් බෑයක් නොගාන අපි එහා ගෙදරට ගැරඬියෙක් සැපත් වූවොත්  සියළු ව්‍රතයන් අතැර කොස්සක්, හැදි මිටක් හෝ රැගෙන සහය පළකරන අතර එසේත් නොමැති නම් අහිංසක අම්මා බාතෲමයේ සිට ඇද දක්වා ම සෙකියුරිටි සේවයට අනුයුක්ත කරමින් නිවි සැනසෙමු.
එහා ගෙදර කතාව නිමාවට පත්වන විට සයනය මත විවිධ ඉරියව්වෙන් තපස් රකිමින් හිටි හේතුව අමතක ව යන්නේය. ඉන් පසු පෙර මුහුණුවර හදාගන්නටත් නොහැකි ව ඔබ මෙන් නොව අද ද මම අසරණ වෙමී :)
ඉතිං හරි සරළ ය, මා කුඩා කල මගේ සියළු දුක් දැහැන් බිඳ දැමුවේ මගේ චූටි අක්කාය. ජනෙල් වලින් එකල රබර් නයි මගේ ඇගට නිතර කඩා පනින්නෙය. තදින් දෙපසට ඇද අඹරා ගත් වූල්බෑන්ඩ් එකක් වුව ද අක්කාට මගේ ධ්‍යාන බිදීමට මැනවින් ගැලපුනේ ය.
මේ සියලු කාරණා බුද්ධිමත් ව සළකා බැළුවා ම (හරි ඉතිං මගේ නම #බුද්ධිකා ) 
*මා කනස්සල්ලෙන් සිටින ඕනෑම මොහොතක, මගේ නොවන ඕනෑම කටයුත්ත ක යෙදීමෙන් අමතක කළ නොහැකි සියල්ල අමතක කළ හැකිය.

පසු. මඟ තොටදී මා දුටු විට කොළයකින් වත් නොගසන්න. එවිට යන ගමන ද අමතක වන
මම
එරන්දී  :) :)

Friday, April 6, 2018

රත්මලාන අන්ධ විද්‍යාලය සහ අසම්පුර්ණ මං එරන්දී

කණා, ගොළුවා, කොරා, අන්ධයා යැයි දිගුකරන ඇඟිල්ල දෙස මම බලමි. 
ශාරීරිකව මෙන්ම මානසිකව පමණක් නොව 
ආර්ථිකමය වශයෙන්ද අභියෝගයන්ට මුහුණ දෙමින් 
ඔවුන් ජීවිතය ජයගන්නට දරණ පරිශ්‍රමය දෙස මම බලමි.
ඒ සියල්ලටම අභියෝග කරමින් ජීවිතය විඳින අහසින් එන්න නිර්මාණි සහ කසුන් ගෙන් ජීවිතය ඉගෙනගනිමින් සිටිමි.
 දෙව්ලියක වන් නිර්මාණි නංගිගෙන් සියුමැළි ඇඟිලි තුඩින් ලියැවෙන, අපිට නොපෙනන ලෝකයේ සියුම් තැන් ගැන අකුරු අතරින් මම දකිමි... 
ඇය ද ඇගේ සහෝදර ගුරුමඩුල්ලේ ද අප්‍රතිහත ධෛර්‍යයේ අති විශිෂ්ට ප්‍රථිපල ලෙස මෙවර අපොස සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයෙන් රත්මලාන අන්ධ විද්‍යාලයෙන් බිහිවූ විශිෂ්ට ප්‍රතිපල පිලිබඳ ඉතා සංවේදී වීඩියෝවක් ලේක් හවුස් ආයතනය විසින් සම්පාදනය කර අති බව 

සමකය වටේ අපේ නලීන් අයියාගෙන් දැනගත්තෙමි. ඒ විශිෂ්ට දරුවන් ගැන ලියන්නට නලීන් අයියාට මම පොරොන්දු උනෙමි.
ලියැවෙනා අකුරුද පටලෑවෙමින් ඊයේ සිට මම තවමත් අසම්පුර්ණ ලිපියක් ලියමින් සිටිමි. 
සම්පුර්ණ යැයි සිතා සිටිනා මා තුල වන අසම්පුර්ණ බව රත්තරං දුවේ-පුතේ ඔබ, නිසා පසක් කරමින් සිටින්නෙමි. 
ඔබට අවැසි සහයක් මිස අනුකම්පාවක් නොවන බව ලෝකයට පසක් කරන්නට මම වෙර දරමි. 
හෙට දිනන ඔබේ ගමනට වචනයකින් හෝ දිරියක් වන්නට හිතන 
මං 
අම්මා 
එරන්දී.....


Sunday, March 4, 2018

දුවේ



Tuesday, February 20, 2018

ආත්මාර්ථකාමී


 ඔව් මං කිව්වේ 
ආත්ම+අර්ථකාමී  :) :) 
ඇත්තටම ජිවත් වෙන හැම තත්පරයකටම මම මටම වටිනාකම් එකතු කරනවා, එකතු කරගන්න උත්සාහ කරනවා. හිස්කබල පුරාවට පැතිරුණු මොළය නම් මාංශලයට මට සාපේක්ෂ හොඳ සහ නරක අතර ගවේෂණයකට ඉඩ දෙන්න මං වඩාත් කැමති. 
ඉතිං මේ හැම අකුරක්ම ලියවෙන්නේ ඒ ලැබුණු ඉඩෙන් ඉතුරු උනු සාරය. 
ඔය කියන ගවේෂණයට පොතකින් පතකින් වගේම අන්තර්ජාලය පුරා විහිදෙන නොගිනිය හැකි තරම් අවකාශයන් එකතු කරන්නේ අමිල සේවයක්. මම ලියන්නේ මට නැවත කියවන්න... අළුත් සිතුවිලි-අරමුණු හොයාගන්න..... ඒ දැනුම අදහස් තවත් කවුරුන්ම හෝ පරිශීලනය කරණු දැකීමත්, ලැබෙන ඇගයීමත් ඇත්තටම උත්තේජයක්. 
(එහෙම නැ කියනවා නම් ඒ ප්‍රලාපයක්. ප්‍රලාපයක් නෙවෙයි නම් දිනපොතක ලියලා පොත් රක්කයක හෝ වර්ඩ් වල ලියලා වන්ඩ්‍රයිව් එකේ තියාගන්න එපැයි. හා නැද්ද මං අහන්නේ?)

ඒ අතරින් බ්ලොග් ලිවිල්ල හරිම ප්‍රගතිශීලි. මොක ද ප්‍රතිචාර ක්‍ෂණිකව ලැබෙන නිසාම බුද්ධිමය සංවාදයකට නිරන්තර ඉඩක් ලැබිමත් ලොකු වටිනාකමක්. 

මේ ප්‍රතිචාර ගැන කතා කරන කොට ලැබිය හැකි ප්‍රතිචාර විවිධයි. එය විචාරයක සිට විවේචනය දක්වා දිවෙන්නට ඇති ඉඩ වැඩි. ඒ වගේම ලියන්නා ගේ අදහස කියවන්නා ගේ ද අදහස වියයුතුමයි කියන තැන නම් අපි ඉන්නේ එක හරි අහම්බයක්... 
මේ තියෙන්නේ මගේ එවැනි නිර්මාණයක්  

රසවින්දනය  ගැන කාලෙකට ඉස්සර ලියවුනු ලිපියක්.

මේ සියළු අදහස් අතරේ අප සියළු දෙනා ලියන්නේ ආත්ම+අර්ථය සඳහා නම් කියවීම ද එකී අර්ථයම ගනී. 

ඉතිං අපි ලියමු-කතාකරමු 
ආත්ම+අර්ථය සඳහා 
මං 
එරන්දී  








Tuesday, February 13, 2018

අපේ වැලන්ටයින්

සත්තයි...
හිතුනු වාර අනන්තයි 
අනේ අපිටත් 
දවසක් ම නැතත්
විනාඩි දෙක තුනක් 
තිබුණා නම් 
අපි අපිම වෙනුවෙන් 
පොඩි එකී 
පනිනකොට මැද්දට.....

යමුද රවුමක් 
හලලා පුන්චිත්තිව 
බොරු මොකට ද 
සත්තයි 
අපි කතා උනා 
දෙතුන් පාරක් 

අපිට හරි හිරිහැර 
හුස්මක් 
ලගින් ඉන්නට නැ ඉඩක් 
හරි ඉරිසියා කාරියක් 

ඒත් 
නුඹ නොවුන්නා නම් 
අපිටත් තිබුණා 
ඉම්පෝර්ට් කරන්නට 
වැලන්ටයින් දවසක්
එහෙම 
හිතන 
අම්මා 
මං 
එරන්දී 

Thursday, January 25, 2018

අපේ දවස ළු


World Spouse Day

අළුත් අවුරුද්දක උදාවුණු 26 වන දවස අද.
ටිකක් ඉන්න අද ඔබ ට “එයා” එක්ක කතා කරන්නට වෙලාවක් ලැබුනා..?
උදේ ටිකක් කාර්‍යබහුලයි නේ? ඇත්ත මගේ ගෙදර ත් එහෙමයි. එතකොට හවස ට... ඇත්ත කොහොම කතා කරන්න ද හවසට දරුවන්ගේ වැඩ, ගෙදර වැඩ සමහර විට ඔෆිස් එකෙන් ගෙදර උස්සගෙන ආපු වැඩ ඔය ටික ඉවර වෙනකොට කතා කරන්න වෙන්නේ හෙට තියෙන දරුවන්ගේ පන්ති ගැන, ගේන්න ඕන අඩුපාඩු ගැන නේ ද..?
මෙහෙම ලියන්න හිතුනේ ;
අද දවස ගැන හොයන කොට මට මෙන්න මේ දවස ගැන හෝඩුවාවක් ලැබුනා නිසා.
World Spouse Day. මේ ගැන එක එක විදිහේ වාර්තා අන්තර්ජාලයේ තියෙනවා. ඒ දිනය නම් කරපු කෙනෙක් සඳහන් වෙන්නේ ත් නැ. ප්‍රධාන වශයෙන් අන්තර්ජාලය හරහා සුබ පතන දිනයක් ලෙසත්  තව තැනක ආරක්ෂක අංශයේ නියුතු “එයා” වෙනුවෙන් නම් කළ දිනයක් සහ නිවාඩු දිනයක් ලෙසත් තෑගි හුවමාරු කරගැනිමකට එහා ගිය  එකිනෙකා වෙනුවෙන් කාලය වෙන්කරන දවසක් ලෙස එක තැනක සඳහන් වෙලා තිබුණා.
ලෝකයා වෙළඳපොල ඉලක්ක කරගනිමින් විශේෂ දින නිර්මාණය කරන නමුත් විවිධ සැමරීම් වලට මගේ කාලසටහනේ ඉඩක් ඇත්තෙම නැ.. මොකද ගතකරණ හැම දවසක් ම මට බිසී....
අනේ නැ  විශේෂ නිසා.
ඉතිං දරුවෝ පාසැලට පිටත් කරලා තේ කෝප්පයක් එක්ක අපි පත්තර විස්තර - රට තොට විස්තර - දේශපාලනය (ඕවා නම් මට ග්‍රීක්),
ක්‍රිකට් (අනේ මං නොදන්නා චෙස්)
අළුත් මත වාද, ඕපාදුප, පොඩි ඒකිගේ කෝලම් - (ආයේ ඒකට අපි දෙන්නාම සූරයෝ )
මගේ බහුශ්‍රැතකම් (ඔව් ඉතිං එයා විතරයි ඒ වා අහගෙන ඉන්නේ) රොකට් වේගෙන් දියුණු වෙන ක්‍රම (හරි ඉතිං ඒවත් මගේ වැදී බණ)
එයාගේ බණ විග්‍රහ (පුදුමයි ඕවා අහගෙන ඉදලාවත් රහත් උනේ නැ තාම)
ඔය ආදී නානාප්‍රකාර සාකච්චා එක්ක මෙලෝ රහක් නැති මගේ තේ කෝප්පයට එයාගෙන් ලැබෙන්නේ ඉහල අගය කිරීමක්. (මේ ක්‍රමේටම තමයි ලුණු නැති කෑම උනත් මං රහට කන්න දෙන්නේ)
ඉතිං හැම දවසක් ම මට විශේෂ මතක සැමරුමක්..
ඉතිං ඔබට ?
එහෙම අහන
මං

එරන්දී 😊   

Thursday, January 11, 2018

වෛරය.........

අපිට පුළුවන් ද ටිකක් කතා කරන්න..?
නැ විශේෂ දෙයක්මත් නෙවයි එත් කතා කලොත් ඔබෙත්-මගෙත් ගොඩක් රිදීම් වලට සුවයක් දැනේවි කියලා හිතෙන දෙයක්.....
මට කියන්න ඔබ මේ යෙදුම ජිවිතේ එක් වතාවක් හරි කියලා තියෙනවා ද...?
"I HATE .............." මම වෛර කරනවා .............."
මේ ළග දී දවසක මේ වචනය පිට උනා මගේ චූටි දෝණිගෙන්.... ඇත්තටම මම ටිකක් කලබල උනා.... ඒ එයාගේ තාත්තාත් මමත් අපේ වාග් මාලාවට කිසිසේත් එක් කර නොගත් වචනයක් නිසා.
ආගන්තුක වචනයක් නිසාමත් නෙවෙයි ඒ වචනයෙන් ප්‍රකාශවන හැඟීම දරුවා දැන සිටිනවා ද කියන කාරණාව මට ගැටලුවක් උනා.
මා හොඳින් පුරුදුව සිටින වා ඇය ඉදිරියේ කැරපොත්තකු එහෙමත් නැතිනම් ඇය ත් ඔහුත් අනපේක්ෂිත මොහොතක මා වෙතට විසිකරන රබර් සතකු හෝ දොර මුල්ලක සැඟව සිට කඩා පැනීමක දී හැර කලබල උනත් එය නොපෙන්වා සිටීමට... ඔව් හරියටම ඔබ වගේ :) :)
ඉතිං ඇය කිව්වේ මෙන්න මේ වාක්‍ය
"මම වෛර කරනවා මේ වතුර එකට" - අතෙහි වතුර විදුරු ව පෙන්වමින්
:) :) ඔව් කිසි ගැලපීමක් නොවුණු නිසාත් මගේ රහස් පරීක්ෂක මොළයට එකවර විවිධ සංඥා පහල වීම නිසාත් මං ඇහුවා
"ඇයි පුතේ වතුරට වෛර කරන්නේ"
"නැ මේක නෙක්ටෝ එකක් උනා නම්"....... (හරි ඉතිං දැන් ඔය ආර්ටිෆිෂල් බිම කියලා කැ ගහන්න එපා...) ඒ පාර මම නොදන්නවා වගේ ඇහුවා (හරි ඉතිං මං දන්නවාට වඩා නොදන්නා දේ ගොඩයි තමයි .),
පුතේ ඔය වෛරය කියන වචනෙන් මොකද්ද අදහස් වෙන්නේ කියලා...

උගුර ටිකක් පාදලා කියනවා "කැමති නැ" කියන එකනේ.....

හ්ම්...............

එහෙම කොහොම ද කතාව නවත්තන්නේ....?
මං ඇහුවා කොහෙන් ද පුතේ ඔය වචනේ හොයාගත්තේ...? (ඔව් ඉතිං ඕපාදුප හොයන්න වෙනවා මේ වගේ වැදගත් වැඩ වලදී )
"ආහ්හ්හ් මගේ යාලුවෙක් කිව්වා" "මං වෛර කරනවා මගේ ජිවිතේට" කියලා... ඔහ්......

මං දෝණිට කියලා දුන්නා ඔය කියන " වෛරයේ" හී තේරුම ගැන..... දෝණි පුදුම වෙලා ඇහුවා
"ඇයි අම්මේ එයා එහෙම කියන්නේ... එක හරි බය හිතෙන දෙයක් නේ "
මං දෝණිට කිව්වා යාළුවාගෙන් හෙමින් සැරේ ඒ ඇයි කියලා අහගෙන එන්න........

ආයේ මොන හෙමින් ද පහුව දා ගෙදර ආවේ රොකට් එකක් වගේ. දොර ගාව දීම කිව්වේ

"එයා ගේ අම්මා එහෙම කියලා හැමදාම අඬන වා කියලා"

මා දැන සිටින පරිදි ඇය ඉතා සුරූපී උගත් ධනවත් කාන්තාවක්...... ඒ සියළු සාධක පරදා ඇයට කළකිරෙන්නට හේතුවක් තිබුණා... හේතූ තිබිය හැකි මුත් කවරෙකුටත් ඔබව නොවටිනා මුත් ඔබට ඔබ වටිනා බව, මා ඇයට කී විට ඇය පැවසුවේ "ඔව් ඒක ඇත්ත ඒත් ඔහු මාව ප්‍රතික්ෂේප කරනවා....."
මා ඇයට පැහැදිලි කළා ඔහු ඔබව ප්‍රතික්ෂේප කලත් දරුවා ඔබව අපේක්ෂා කරන බව...
ඇය ඔහුගෙන් ඇත් ව ඔහු නිසා රිදුනු සිතින් ඇති කරගත් වෛරය වෙනුවට සියල්ල දෙස උපේක්ෂාවෙන් බලන්නට දරුවා නම් අපේක්ෂාවට ඉඩ දුන්නා.......


රිදවන්නට පෙර සිතන්න ඔබට හැකි ද වෛර කරන්නකු බිහි කිරීම වගේම කෙනෙකු මානසිකව හිංසාවට ලක්කිරීමේ වගකීම දරන්න......??

මට බැරි බව වගකීමෙන් සිතන
මම
එරන්දී
ඔබ......

Wednesday, January 3, 2018

ළමා මනස සහ වැඩිහිටි අපි

දරුවෙක් ජිවිතේට එකතුවෙන දවස කියන්නේ දෙමව්පියන්ට ජිවිතේ අමතක නොවන දවසක් බව මම දැනගත්තේ මං එරන්දී ගේ අම්මා කියන මේ කතාව හින්දා .
 ගැහැණු දරුවෝ දෙදෙනෙකු ගේම  අම්මා නිසා තුන් වෙනියා පුතෙක් වේවා කියලා ප්‍රාර්ථනා කරගෙන නිලම නිල් පාටින් ඇඳුම් මහපු බවත් නම විදිහට "ධනුෂ්ක එරන්ද" කියලා කල් ඇතිවම සුජානම් වෙලා ස්කෑන් කරන්නෙත් නැතුව මාරම කන්ෆිඩෙන්ට් තියාගෙන ඉස්පිරිතාලේ ගිහින් බැලින්නම් බේබි ටවල් එක දලා ගිහින්, පස්සේ තාත්තාට කතා කරලා කිව්වාම අනේ ඉතිං අවුරුදු නිසා වහලා තිබ්බ කඩයක් මුදලාලි මහත්තයාට කනිපින්දම් කියලා අරවාගෙන ගෙනත් දුන්නාලු. තාත්තා කලබලේට ගෙනත් තියෙන්නේ රෝසම රෝස පාට තුවායක් ලු අම්මා ඉතිං ............... හිතාගන්න පුළුවන්නේ ඕන්න ඔය වගේ කතා අපි තුන්දෙනා ගැනම ඒ අය කියනවා අහන් ඉද්දි දරුවෝ කියන්නේ දෙමව්පියන්ට මොනතරම් සම්පතක් ද කියන එක මං වටහාගන්න පටන්ගත්ත.
මං එයාගේ හස්බන්ඩ් ට සහෝදර සහෝදරියෝ කවුරුත් නැ... ඉතිං ඒ අම්මාට එයාගේ හැඟීම් මොනතරම් ප්‍රබල ද කියනවා නම් අද වෙනකොට අම්මා මං එයාගේ හස්බන්ඩ් කුස පිළිසිඳ ගත්තු දවසේ ඉදලා සියළු විස්තර මං ඒ අම්මාගේ ළඟ ඉදලා බලන් හිටිය ගානට කියන්න දන්නවා (අම්මා බ්ලොගය නොකියවන තාක් මගේ ආරක්ෂාව තහවුරු කළ හැක)
ඔන්න ඔය වගේ මං එයාගේ බබා උපන් දවසේ අමතක නොවෙන සිද්ධිය ක් තියෙනවා ඒ තමයි දෝණි ලැබුනේ සීතල අදික මාසයක සිතල පලාතක. ඉතිං ඇය පැය ගණනකට බාර උනේ ළදරු ඒකකයට. මාව කාමරයට ගේන අතරේ අපි වෙනුවෙන් ඒ මහ රැ ඇවිත් හිටි අපේ ආදරණියයෙකු රථ ගාලට යනතුරු මං එයාගේ හස්බන්ඩ් ගිහින් තිබුණා. ඔය අතරේ පොඩි එකෙක් ගිරිය යටින් අඬනවා ඇහෙන්න ගත්තා, මගේ අම්මා කිව්වා පුතේ මේ නම් අපේ පැටියා කියලා හැරෙන්න ලැබුනේ නැ නර්ස් නෝනා කෙනෙක් අනේ අනේ මෙයාව නම් අපිට තියාගන්න බැ අම්මා නැතුව මෙයා ඉන්නේ නැ කියලා මට දීල ගියා. එත් එක්කම වගේ මං එයාගේ හස්බන්ඩ් හතිහලාගෙන දුවගෙන ආවා , බය උනු අපේ අම්මා ඇයි පුතේ මේ කියද්දී අම්මේ දෝණි ඇඩුවා නේද අහනකොටත් දෝණි යසට මගේ තුරුලේ. අම්මාගේ ඊළඟ ප්‍රශ්නේ උනේ පුතා කොහොම ද දන්නේ..? අම්මේ පාකින් ලොට් එකට ඇහිලා මං දුවගෙන ආවා..... ඔහු කීවාට අපිටත් පිළිගන්න අමාරු උනා. ඊළගට දරුවට නම දාන්න හදන වෙලාවේ එයාට ඕන කලේ නම "මේඝගර්ජනා" කියලා දන්නා (අර සද්දේ නිසා) :) :) :) දෙපාර්ශවයේම අම්මලාගේ දැඩි විරෝධය මත ඔහුගේ ආසාව දිය උනා. 
කෙසේ වෙතත් දෝණි ලොකු වෙන්න ලොකු වෙන්න ටිකක් අපිටත් ගර්ජනා එන්න ගත්තා. 

තරහා ගත්තොත් පොඩි ඩයිනෝසර් පැටියෙක් වගේ දත් විලිස්සාගෙන ඩිමාන්ඩ් කළා. වැඩේ හරියන්නේ නැති බව දැනෙන කොට අපි "අනේ අපි දුප්පත් , අපිට සල්ලි නැ නේ" කියලා ඇඟ බේරගන්න පුරුදු උනා. දවසක් ඉස්කෝලේ වැඩකට සල්ලි ගේන්න කීවාම දෝණි නැගිටලා "අපි දුප්පත් , මං හිතන්නේ නැ අම්මිට්යි තාත්තිටයි ඔය සල්ලි දෙන්න පුළුවන් වෙවී කියලා" කියලා තිබුණා. දෝණිට ඒ බව තේරෙනවා නේ කියලා අපිත් සතුටු උනා......
කාලය ගෙවිලා ගියා දැන් දෝණිට 9 සම්පුර්ණයි... ජනේරුවට එයාගේ දෙවෙනි වාරේ. ඉස්කෝලේ නීතියට අනුව සුකුරුත්තම් බඩු තහනම්. ඉතිං කුඩා වෙන ඇඳුම් පවා පිරිසිඳු කරලා සික්බේ එකට යවන්න ඕනේ. දරුවෙක් ලෙඩ උනාම අමතර ඇඳුමක් හදිස්සියට ඕනේ උනාම අර සංචිතයෙනුයි ඇදුම් නිකුත් කරන්නේ. උපන්දිනයකට බටර් කේක් කැල්ලක් වත් යවන්න තහනම්. ඉතිං ඒ නිසාම අපිත් සැප්තැම්බර් මාසේ අළුත් බෑග් ඇතුළු උපකරණ අරං දුන් නිසා ආයෙමත් පොත් බෑග් ගැන උනන්දු උනේ නැ. එත් මම දැක්කා තුනේ පංතියේ බෑග් එකට දෝණි පොත් දාගන්නවා. 
හොයලා බැලුවාම දෝණි කීවා "නැ මේ බෑග් එක දැන් පංතියේ යාළුවන්ට මතක නැනේ" මං ඇහුවා පුතාට අළුත් බෑග් එකක් ඕනේ ද..? "ඔව්, මාත් ආසයි යාලුවෝ එහෙම ගේනවා... එයාලගේ දෙමව්පියෝ මගේ අම්මාටයි තාත්තාටයි වඩා පෝසත් නේ...." 
ඉතිං මම ටිකක් කල්පනා කළා...
දෝණිව ලඟට අරගෙන පැහැදිලි කළා... පුතේ දැන් අම්මියි තාත්ති පෝසත්... අපි හොඳින් ඉගෙනගෙන , මහන්සි වෙලා වැඩ කරලා සල්ලි එකතු කළා. පුතාට ඕනේ නම් මං බෑග් එකක් අරං දෙන්නම් එත් පුතාගේ ඉස්ලෙකෝන්ම නේ ද උගන්වන්නේ නාස්ති නොකරන්න... සරල වෙන්න කියලා...? 
එයාගේ උත්තරේ උනේ, "ඔව් අම්මි, අළුත් ඇඳුමක් ඇදපු නැති බබාලා කොච්චර ඉන්නවා ද "..... මේ ඔබෙත් අත්දැකීම වෙන්න ඇති.....
දරුවොත් එක්ක වැඩ කරන්න ඕනේ හදවත වගේම බුද්ධියත් මෙහෙයවලා. ඒකට උපාධියකට වඩා උවමනා වෙන්නේ "උපාය"
එහෙම හිතන 
මං 
එරන්දී :)